Απο τον Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα από τη Βραζιλία)

Το καταπληκτικό κείμενο ανήκει στον  Mario de Andrade (Ποιητή, συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μουσικολόγο από τη Βραζιλία) ,και στάλθηκε απο την φίλη μου Πόπη Παντελάκη,την οποία ευχαριστώ πολύ.  

Νομίζω οτι με αντιπροσωπεύει απόλυτα...

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής  απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα... 

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση. 

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.  

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.  

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες. 

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. 

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.  

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.  

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.  

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία,  η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...  

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση. 

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους. 

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους. 

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους. 

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους. 

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια 

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.  

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή. 

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων... 

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.  

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει. 

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απʼόσες έχω ήδη φάει.  

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου. 

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

 Mario de Andrade on Wikipedia

Ο σπόρος της αλήθειας

Έχει ήδη περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα κάποιες γόνιμες και δημιουργικές σκέψεις στο μπλογκ μου.

Γενικά η ιδέα του ιντερνετ και του μέσου με το οποίο σερφάρουμε σε αυτό, δηλαδή του υπολογιστή, με απωθεί αφάνταστα.

Προτιμώ την υπαρξιακή μοναξιά μου να την μοιράζομαι μόνη μου (τρόπος του λέγειν…), όσο μόνος μπορεί να είναι κάποιος την στιγμή που οι σκέψεις του διαχέονται παντού...

Το Σύμπαν έχει τον δικό του τρόπο να μας αφουγκράζεται , όπου και να βρισκόμαστε, παρότι εμείς ως νοήμονα όντα δεν το αντιλαμβανόμαστε .

Κάπου ανάμεσα στην μοναξιά και στην πολυκοσμία κρυβόμαστε όλοι από τις αδιάκριτες ματιές , κρύβουμε και την ίδια την πνευματικότητα μας , πιστεύοντας ότι έτσι φυλάγουμε κάτι μοναδικό και ιερό, την ύπαρξη μας .

Η σταδιακή αυτή μοναχική πορεία αφενός ωφελεί ποικιλοτρόπως , γιατί με βοηθάει να ανακαλύψω ξανά την πίστη μου στους ανθρώπους την οποία προσπαθώ να διασώσω από τις χρόνιες επιθέσεις (έχει καταντήσει σαν χρόνια πάθηση…), αφετέρου να αφουγκραστώ τον ίδιο μου τον εσώτερο εαυτό.

Τελικά αυτός ο τελευταίος (εσώτερος εαυτός ) είναι που διεκδικεί την αποκλειστικότητα μας , όταν εμείς οι ίδιοι σπαταλάμε τον χρόνο μας και την ενέργεια μας σε επουσιώδη θέματα.

Αναζητώντας μέσα μου τις μεγάλες αλήθειες που δεν μας έμαθαν ή είπαν ποτέ , την εσωτερική δύναμη και την αξία μου , διαπιστώνω ότι τα περισσότερα χρόνια της γήινης ζωής μας είναι βουτηγμένα μέσα στο αμάγαλμα της ψευτιάς, της απαξίωσης και της παραπλάνησης .

Το μόνο που απομένει τώρα είναι να διαπιστώσω πόσο βαθιά είναι αυτή η μόλυνση , η διεφθαρμένη ουσία που έχουν κολλήσει πάνω μας και προσπαθούμε να την αποκολλήσουμε επώδυνα .

Έτσι ψάχνοντας, διαπιστώνω ότι ο ατόφιος εαυτός μου , ναι εκείνος ο -γεμάτος αξίες και ταλέντα - εαυτός , εκείνος ο εαυτός που τον λασπολόγησαν και απαξίωσαν γνωστοί –άγνωστοι, αυτός ο αδικημένος εαυτός που τον ποδοπάτησαν κάποιοι για να αναρριχηθούν και να πάρουν τον έλεγχο , είναι ακόμη καθαρός και αγνός.

Ίσως γιατί σαν σπόρος πατήθηκε στα μαλακά εδάφη , στην λάσπη , αλλά …όπως έγραψε και ο Ντίνος Χριστιανόπουλος (ποιητής) :

«και τι δεν κάνατε για να με θάψετε

αλλά ξεχάσατε ότι είμαι σπόρος»

Θα πρόσθετα ότι όχι μόνο φυτρώνω , αλλά και εξαπλώνομαι και καρπίζω , σαν δημιουργικός και δραστήριος άνθρωπος .

Άλλες στιγμές , όπως τώρα που γράφω αυτές τις λίγες σειρές , έχω την αποκλειστική συντροφιά του σκυλάκου μου, του Πάρη.

Πάντα πιστός , στοργικός , χαδιάρης και κυριολεκτικά φύλακας , με όλη την σημασία της λέξης .

Είναι πράγματι αξιοθαύμαστο ότι μόνο συμβιώνοντας με τα ζωάκια , αλλάζεις ως άνθρωπος, βελτιώνεσαι , αλλάζεις φιλοσοφία ζωής , γιατί μαθαίνεις να μοιράζεσαι τον κόσμο σου με κάτι διαφορετικό και τόσο όμορφο.

Παρακολουθώντας την συμπεριφορά των μικρών ζώων έχω αρχίσει να διαπιστώνω ολοένα και πιο έντονα ότι τα ζωάκια είναι περισσότερο « άνθρωποι » από τους ίδιους τους ανθρώπους.

Οι μέρες μας το δηλώνουν ακατάπαυστα .Βιώνουμε μια από τις πιο περίεργες εποχές, όπου επικρατεί μια σταθερή μεταμόρφωση των ανθρώπων και κατ’ επέκταση της κοινωνίας μας.

Επιφανειακά η μεταμόρφωση αυτή παρουσιάζεται ως μη θετική ή ακόμη και άκρως αρνητική.

Προφανώς αυτή είναι η αλήθεια για όσους δεν φρόντισαν και δεν φροντίζουν να αλλάξουν συμπεριφορά –προς το καλύτερο- και φυσικά βουλιάζουν στην κινούμενη βάλτο της πραγματικότητας.

Μόνο που η κινούμενη βάλτος δεν είναι μια λασπερή γωνιά , αλλά μια αηδιαστική εστία φόβου.

Γι αυτό όσοι έχουν λερώσει τα ιμάτια τους, από τον φόβο δεν μπορούν εύκολα να ξεφύγουν, γιατί τόσο ο φόβος όσο και ο εγωισμός τους δεν τους επιτρέπει να διαφύγουν.

Ενώ οι συγκυρίες μας οδηγούν σε μια ενδοσκόπηση , ο φόβος να ξεγυμνωθεί ο εαυτός τους αποτρέπει απο κάθε προσπάθεια εξυγίανσης.

Ίσως γι αυτό βλέπουμε τριγύρω μας τόσους ανθρώπους , που εν γνώσει τους δεν αποδέχονται τα σφάλματα τους και παλεύουν με νύχια και με δόντια να τα υπερασπιστούν.

Τώρα που τα φαντάσματα των σφαλμάτων, των λαθών και των σκοπιμοτήτων κυκλοφορούν στους διαδρόμους του μυαλού των περισσότερων ανθρώπων, η ενδοσκόπηση και η αυτογνωσία δίνουν την δική τους μάχη.

Ποιος θα νικήσει άραγε ;

Κανείς δεν το γνωρίζει…

**Σε όσους πίστεψαν οτι ζωή σημαίνει λήθη, απαξίωση και έλλειψη αξιών , αφιερώνω το ποίημα μου απο το βιβλίο μου ποίησης "Συμπαντικό Φως" , το οποίο ήδη έχει εκδοθεί στα αγγλικά ως "Cosmic Light" (πατήστε στο όνομα) .

Αναζητώντας την αλήθεια

Αναζητούσα

την αλήθεια

που κρυβόταν μέσα μου.

Χρόνια πολλά

και δύσκολα

κρατιόμουν

από το χέρι

της Ελπίδας

και επέζησα.

Επέζησα

για να κατανοήσω

πως ήμουν εδώ

για ένα σκοπό.

Ο αγώνας μου δεν έχει τέλος.

Έχει πάνω απ’ όλα όραμα…

Όσοι δεν είδαν

δεν κατάλαβαν…

δεν ένιωσαν…

δεν ξέρουν ότι

το χέρι του Θεού

όλα τα ξεχωρίζει πλέον!

Μόνο η Αγάπη

απ’ άστρα

έρχεται

μας αγκαλιάζει

και πάλι στ’ άστρα

ψηλά μας ανεβάζει !

Με εκτίμηση

Κατερίνα Κωστάκη

Συγγραφέας-ποιήτρια

και δημιουργός βίντεο

*Όλα τα δικαιώματα του παραπάνω κειμένου είναι κατοχυρωμένα . Επιτρέπεται η αναδημοσίευση αρκεί να φέρει τα πλήρη στοιχεία της συγγραφέως (όνομα – ενασχόληση - ιστοσελίδα- ηλεκτρονική διεύθυνση).

Περισσότερες λεπτομέρειες στους παρακάτω συνδέσμους :

http://www.facebook.com/authorkaterinakostaki

http://www.youtube.com/user/katerinakostaki1966

http://www.twitter.com/katerinakostaki

HubPages Page (Η σελίδα μου στην ιστοσελίδα HubPages)

&

Squidoo Lensography 

Ευτυχία -βιβλίο ποίησης Συμπαντικό Φως

Βάρκα η ευτυχία
αρμενίζει στα ανοικτά
ήμουν στο λιμάνι
μίλια μακριά

Βλέπω το άσπρο της πανί
ανεμίζει αγέρωχα
κοιτάζω το ολόγιομο
κορμί της
λείο και όμορφο


Είμαι η βάρκα
και το πέλαγο η ζωή
βουλιάζω στα ήρεμα νερά
χωρίς αναστολή

Η ζωή και η βάρκα
ένα μαζί
ένα σώμα-μια ψυχή
βούτηξα μέσα στην πηγή

Copyright Κατερίνα Κωστάκη

Απο το βιβλίο ποίησης με τίτλο "Συμπαντικό Φως"

Περισσότερες πληροφορίες ή αγορά online μέσω paypal στην προσωπική ιστοσελίδα της ποιήτριας /λογοτέχνιδας : http://www.academyofinnerlight.net 

**ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΕΤΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ENDLESS JOURNEY ΚΑΙ ACADEMY OF INNER LIGHT ΣΤΟ FACEBOOK  !

ΕΚΡΗΞΕΙΣ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑΣ

Μετά την μαζική εξαφάνιση ειδών στην περίοδο του Καμβρίου ( περί τα 500 εκατομμύρια χρόνια πρίν ) είχαμε μια έκρηξη βιοποικιλότητας .
Δηλαδή εμφανίστηκαν πολλά νέα είδη .
Μετά την μαζική εξαφάνιση στο τέλος του Μεσοζωϊκού Αιώνα ( περί τα 60 εκατομμύρια χρόνια πρίν απο σήμερα ) είχαμε άλλη μια έκρηξη
βιοποικιλότητας .

Μεγάλος αριθμός νέων ειδών θηλαστικών και πουλιών εμφανίσθηκε .

Πριν ο άνθρωπος φάει το τελευταίο μαμμούθ πιθανόν
είχαμε το μέγιστο της ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ πάνω στη Γή .

Είναι λάθος να νομίζουμε οτι οι δεινόσαυροι ήταν τα πιό ογκώδη πλάσματα που έζησαν ποτέ .
Η γαλάζια φάλαινα ( θηλαστικό ) είναι το πιό μεγάλο πλάσμα που υπήρξε ποτέ στη Γή .
Φαίνεται να υπάρχει μια συνεχής αύξηση της ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ πάνω στη Γή .

Η πολυπλοκότητα είναι κάτι διαφορετικό απο την πληροφορία .

Ένας σκληρός δίσκος των 100 GB γεμάτος μηδενικά
έχει πληροφορία 100 GB .

Η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ του όμως είναι σχεδόν μηδέν .

Μπορούμε να συμπιέσουμε όλη την πληροφορία του δίσκου σε λίγα bytes .
Εάν στον ίδιο δίσκο γράψουμε τα ψηφία του
αριθμού π , θα έχουμε πάλι πληροφορία 100 GB .

Η πολυπλοκότητά του όμως είναι μέγιστη .
Αν προσπαθήσουμε να συμπιέσουμε την πληροφορία
( με οποιαδήποτε ΜΗ ΑΠΩΛΕΣΤΙΚΗ μέθοδο ) θα πάρουμε πάλι αρχείο 100 GB ( ίσως και μεγαλύτερο ! ) .

Ο αριθμός π δεν είναι συμπιέσιμος διότι δεν υπάρχει κανενός είδους
προβλέψιμη επανάληψη στα ψηφία του .
Επομένως , μπορούμε να ορίσουμε την ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ ώς το πηλίκον της διαίρεσης Σ/Α , όπου Σ είναι το μέγεθος του
συμπιεσμένου αρχείου και Α είναι το μέγεθος
του αρχικού αρχείου ( η συμπίεση έγινε με μή απωλεστική μέθοδο ) .

Όπως φαίνεται εδώ , η ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑ μπορεί να προσεγγίσει το μηδέν
αλλά δεν μπορεί ποτέ να το φθάσει ( αυτό μας θυμίζει και το απόλυτο μηδέν στην θερμοκρασία που δεν φαίνεται να είναι εφικτό ) .

Η ανώτατη τιμή που μπορεί να πάρει η πολυπλοκότητα είναι
το 1 .

Παρόμοια και στη Γή : πρίν πολλά εκατομμύρια χρόνια ήταν γεμάτη με τρισεκατομμύρια πλάσματα που ανήκαν στα είδη απο αρχαιοβακτήρια μέχρι
ψάρια . Όταν ζούσαν τα μαμμούθ είχε τρισεκατομμύρια πλάσματα που ανήκαν στα είδη απο αρχαιοβακτήρια μέχρι θηλαστικά . Εάν θέλαμε να γράψουμε σε δίσκο υπολογιστή όλες τις αλληλουχίες DNA όλων των πλασμάτων της
Γής , θα χρειαζόμασταν ίσως την ίδια χωρητικότητα και για τον Παλαιοζωϊκό Αιώνα και για τον Καινοζωϊκό αλλά όμοια μεταξύ τους .
Στον Καινοζωϊκό Αιώνα υπάρχουν πολλά πλάσματα
που διαφέρουν πολύ μεταξύ τους .

Αν προεκτείνουμε αυτό τον συλλογισμό στο σήμερα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως μετά την μαζική εξαφάνιση που ζούμε σήμερα ( εξ' αιτίας
της βλακείας του ανθρώπου ) θα επακολουθήσει μια θεαματικότατη έκρηξη ποικιλότητας πάνω στη Γή ( επειδή η σημερινή εξαφάνιση ειδών είναι
η χειρότερη που υπήρξε ποτέ ) .
Φαίνεται δηλαδή σαν να "θυμώνει" η Φύση μετά απο κάθε μείωση της πολυπλοκότητας και επανέρχεται δριμύτερη .

Συνειρμικά , μου έρχεται στο μυαλό η ομοιότητα με μερικούς καρκίνους . Αφαιρούμε χειρουργικά μια κρεατοελιά ( που υπήρχε ήσυχη επι χρόνια )
και μετά απο λίγο καιρό εμφανίζεται ένας πολύ χειρότερος καρκίνος που σκοτώνει τον ασθενή .

Σαν να είναι ο καρκίνος ( κάποιες μορφές του ) μια αδέξια προσπάθεια του σώματος να αυξήσει την πολυπλοκότητα που κάπου , κάπως μειώσαμε με
τον λανθασμένο τρόπο ζωής μας .

Μόλις πάμε να του αφαιρέσουμε αυτή την πολυπλοκότητα που
δημιούργησε ( τον καρκίνο ) , "θυμώνει" και επανέρχεται δριμύτερο .

Μετά απο αυτά μπορούμε να επαναδιατυπώσουμε την Θεωρία της Γαίας του JAMES LOVELOCK .

Η Θεωρία της Γαίας βλέπει την Γή σαν έναν οργανισμό που προσπαθεί να διατηρήσει σταθερές τις συνθήκες πάνω στην επιφάνειά του . Η
θεωρία που εισηγούμαι λέει οτι η Φύση είναι ο οργανισμός που επιδιώκει την ΣΥΝΕΧΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΗΤΑΣ .

Όταν λέω "Φύση" δεν εννοώ μόνο τη Γή .

Όλο το σύμπαν είναι η Φύση .
Εάν στο α του Κενταύρου ( το κοντινότερο άστρο ) συμβεί μια καταστροφή και μειωθεί η πολυπλοκότητα εκεί , πολύ σύντομα θα δούμε την
πολυπλοκότητα να αυξάνεται στα γειτονικά αστρικά συστήματα .

Είναι δυνατόν η πολυπλοκότητα να μειώνεται σε μια περιοχή και ΣΥΓΧΡΟΝΩΣ να αυξάνεται σε κάποια άλλη .

Έτσι το αλγεβρικό άθροισμα των δύο πολυπλοκοτήτων να είναι σταθερό ή να
αυξάνεται συνεχώς .

Βλέπουμε τον άνθρωπο να καταστρέφει μοναδικά οικοσυστήματα για να
παράγει καταναλωτικά αγαθά .

Το πιό σημαντικό προϊόν του ανθρώπου ( στα μάτια της Φύσης )
είναι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές που οδηγούν προς την Τεχνητή Νοημοσύνη .

Ενώ μειώνεται η πολυπλοκότητα στο βιολογικό πεδίο αυξάνεται η
ποικιλότητα στο πεδίο των όντων απο πυρίτιο .
Χονδρικά η κατάρρευση του οικοσυστήματος τοποθετείται περίπου την εποχή που θα δημιουργήσουμε ένα ηλεκτρονικό όν με ευφυϊα ίση
με την ανθρώπινη ( περίπου μετά 30- 40 χρόνια ) .

Είναι τυχαίο αυτό ; Το όν αυτό ( απο πυρίτιο ) θα αποικίσει τις ερήμους και τους
πλανήτες χωρίς νερό ή ατμόσφαιρα ( Ερμής , Σελήνη , Δείμος , Φόβος , Άρης , αστεροειδείς , πολλοί δορυφόροι των μεγάλων πλανητών )
εκτοξεύοντας στα ύψη την πολυπλοκότητα στο ηλιακό μας σύστημα . Μήπως λοιπόν η έκρηξη ποικιλότητας που θα ακολουθήσει την σημερινή
καταστροφή δεν είναι στο βιολογικό πεδίο αλλά στο πεδίο του πυριτίου ;
Μήπως η Φύση μας "τιμωρεί" κάθε φορά καταστρέφουμε πολλή ποικιλότητα χωρίς να δημιουργούμε ισόποση καινούργια ;

Αναφέρομαι στην ασθένεια του AIDS που είναι η πιό περίεργη
ασθένεια που εμφανίσθηκε ποτέ .

Πρώτον εμφανίσθηκε όταν ο ρυθμός καταστροφής της βιοποικιλότητας έγινε πολύ υψηλός .

Δεύτερον σκοτώνει σχεδόν το 100% των φορέων του ιού που
είναι πρωτοφανές .

Ακόμη και η φοβερή ευλογιά σκότωνε το 60% των ΝΟΣΟΥΝΤΩΝ ( όχι των φορέων ) !

Τρίτον , ο ιός του AIDS μεταλλάσεται συνεχώς δημιουργώντας χιλιάδες νέα στελέχη που δεν μοιάζουν σε τίποτα μεταξύ τους .

Δηλαδή

ΞΑΦΝΙΚΑ εμφανίσθηκαν χιλιάδες είδη ιών που
έχουν την ικανότητα να προσκολλώνται πάνω στις
πρωτεϊνες των Τ-λεμφοκυττάρων και αυτά τα είδη
δεν μοιάζουν σε τίποτα μεταξύ τους !

Με τις γνώσεις που έχω μέχρι στιγμής θα το θεωρούσα πιό λογικοφανές το σενάριο οτι τα τείχη των Ίνκας χτίσθηκαν απο εξωγήϊνους παρά αυτή την
ιστορία με τις μεταλλάξεις του ιού του AIDS .
Εάν λοιπόν το AIDS δεν είναι μια χοντρή απάτη ( όπως υποστηρίζουν πλέον αρκετοί γιατροί ) , τότε ίσως να είναι μια εκδίκηση της Φύσης .
Μας θυμίζει οτι είναι πρόθυμη να μας εξοντώσει εάν η πολυπλοκότητα που δημιουργούμε είναι μικρότερη απο την πολυπλοκότητα που
καταστρέφουμε .

Regina Brett's 45 life lessons and 5 to grow on/45 μαθήματα ζωής και πέντε επιπλέον για ενδυνάμωση

Regina Brett's 45 life lessons and 5 to grow on

By Regina Brett, The Plain Dealer

May 28, 2006, 10:13AM

To celebrate growing older, I once wrote the 45 lessons life taught me.
It is the most-requested column I've ever written. My odometer rolls over to 50 this week, so here's an update:

1. Life isn't fair, but it's still good.
2. When in doubt, just take the next small step.
3. Life is too short to waste time hating anyone.
4. Don't take yourself so seriously. No one else does.
5. Pay off your credit cards every month.
6. You don't have to win every argument. Agree to disagree.
7. Cry with someone. It's more healing than crying alone.
8. It's OK to get angry with God. He can take it.
9. Save for retirement starting with your first paycheck.
10. When it comes to chocolate, resistance is futile.
11. Make peace with your past so it won't screw up the present.
12. It's OK to let your children see you cry.
13. Don't compare your life to others'. You have no idea what their journey is all about.
14. If a relationship has to be a secret, you shouldn't be in it.
15. Everything can change in the blink of an eye. But don't worry; God never blinks.
16. Life is too short for long pity parties. Get busy living, or get busy dying.
17. You can get through anything if you stay put in today.
18. A writer writes. If you want to be a writer, write.
19. It's never too late to have a happy childhood. But the second one is up to you and no one else.
20. When it comes to going after what you love in life, don't take no for an answer.
21. Burn the candles, use the nice sheets, wear the fancy lingerie. Don't save it for a special occasion. Today is special.
22. Over prepare, then go with the flow.
23. Be eccentric now. Don't wait for old age to wear purple.
24. The most important sex organ is the brain.
25. No one is in charge of your happiness except you.
26. Frame every so-called disaster with these words: "In five years, will this matter?"
27. Always choose life.
28. Forgive everyone everything.
29. What other people think of you is none of your business.
30. Time heals almost everything. Give time time.
31. However good or bad a situation is, it will change.
32. Your job won't take care of you when you are sick. Your friends will. Stay in touch.
33. Believe in miracles.
34. God loves you because of who God is, not because of anything you did or didn't do.
35. Whatever doesn't kill you really does make you stronger.
36. Growing old beats the alternative - dying young.
37. Your children get only one childhood. Make it memorable.
38. Read the Psalms. They cover every human emotion.
39. Get outside every day. Miracles are waiting everywhere.
40. If we all threw our problems in a pile and saw everyone else's, we'd grab ours back.
41. Don't audit life. Show up and make the most of it now.
42. Get rid of anything that isn't useful, beautiful or joyful.
43. All that truly matters in the end is that you loved.
44. Envy is a waste of time. You already have all you need.
45. The best is yet to come.
46. No matter how you feel, get up, dress up and show up.
47. Take a deep breath. It calms the mind.
48. If you don't ask, you don't get.
49. Yield.
50. Life isn't tied with a bow, but it's still a gift.


http://www.cleveland.com/brett/blog/index.ssf/2006/05/regina_bretts_45_life_lessons.html
http://www.reginabrett.com/

"Για να γιορτάσω το οτι μεγάλωσα , έγραψα κάποτε , τα 45 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο πετυχημένο άρθρο που έχω γράψει ποτέ.Ο οδομετρητής μου κύλησε στα 50 αυτήν την εβδομάδα και εδω λοιπόν είναι μια ενημέρωση":
1. H ζωή δεν είναι δίκαιη, αλλά ακόμα κι έτσι είν' ωραία.
2. Όταν αμφιβάλλεις για κάτι, απλά κάνε το επόμενο μικρό βήμα.

3. H ζωή είναι πολύ μικρή για να χάνεις χρόνο μισώντας τον οποιονδήποτε.
4. Μην παίρνεις τον εαυτό σου τόσο σοβαρά .Κανείς άλλος δεν το κάνει.

5. Πλήρωνε τις πιστωτικές σου κάθε μήνα.
6. Δε χρειάζεται να κερδίζεις σε κάθε διαφωνία. Συμφώνησε με το να διαφωνείς.
7. Κλάψε παρέα με κάποιον. Είναι πιο εύκολο να συνέλθεις απ' ό,τι αν κλαις μόνος.
8. Δεν πειράζει να θυμώνεις με τον Θεό. Το αντέχει.
9. Βάζε στην άκρη για τη σύνταξή σου από τον πρώτο σου μισθό..
10. Απέναντι στη σοκολάτα κάθε αντίσταση είναι μάταιη.
11. Συμφιλιώσου με το παρελθόν σου, για να μην καταστρέφει το παρόν σου.
12. Δεν πειράζει αν σε δουν τα παιδιά σου να κλαις. Άσ' τα να το κάνουν.
13. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με των άλλων. Δεν έχεις ιδέα τι νόημα μπορεί να έχει το δικό τους το ταξίδι.
14. Αν μια σχέση πρέπει να κρατιέται μυστική, τότε δεν θα έπρεπε να βρίσκεσαι σε αυτήν .
15. Τα πάντα μπορεί να αλλάξουν μ' ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Αλλά μην ανησυχείς. Ο Θεός δεν τρεμοπαίζει τα βλέφαρά του.
16. Η ζωή είναι πολύ μικρή για μακρόχρονες λυπητερές καταστάσεις .Γίνε δραστήριος ζώντας ή πεθαίνοντας.
17. Μπορείς να ξεπεράσεις οτιδήποτε , αρκεί να μείνεις ήρεμος σήμερα.

18. Ο συγγραφέας γράφει.Αν θέλεις να γίνεις συγγραφέας , τότε γράφε.
19. Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία. Αλλά τη δεύτερη φορά εξαρτάται από σένα και απο κανέναν άλλον.
20. Όταν είναι να κυνηγήσεις αυτά που αγαπάς στη ζωή, μη δεχτείς ποτέ το όχι σαν απάντηση.
21. Άναψε τα κεριά, στρώσε τα καλά σεντόνια, φόρεσε τα ακριβά εσώρουχα. Μην τα φυλάς για ειδικές περιπτώσεις. Σήμερα είναι ειδική περίπτωση.
22. Προετοιμάσου για όλα. Και μετά ακολούθησε το ρεύμα.
23. Γίνε εκκεντρικός τώρα. Μην περιμένεις να πάρεις σύνταξη για να φορέσεις μοβ χρώμα!
24. Το πιο σεξουαλικό όργανο είναι το μυαλό.

25. Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για την ευτυχία σου παρά μόνο εσύ.

26.Σε κάθε αποκαλούμενη "καταστροφή" σκέψου: "Σε 5 χρόνια, αυτό θα έχει καμία σημασία;".
27. Πάντα να επιλέγεις τη ζωή.
28. Συγχώρησε σε όλους τα πάντα.
29. Το τι πιστεύουν οι άλλοι για σένα δεν είναι δική σου δουλειά.
30. Ο χρόνος θεραπεύει σχεδόν τα πάντα. Δώσε χρόνο στο χρόνο.
31. Όσο καλή ή κακή κι αν είναι μια κατάσταση, θα αλλάξει.
32. Αν αρρωστήσεις, δε θα σε κοιτάξει η δουλειά σου. Θα σε κοιτάξουν οι φίλοι και η οικογένειά σου. Μη χάνεσαι.

33. Πίστευε στα θαύματα.
34. Ο Θεός σ' αγαπάει επειδή είσαι αυτός που είσαι, όχι για κάτι που έκανες ή δεν έκανες.
35. Ό,τι δε σε σκοτώνει πράγματι σε κάνει δυνατότερο.

36. Το να γερνάς είναι καλύτερο από την εναλλακτική λύση: να πεθαίνεις νέος.

37. Τα παιδιά σου θα ζήσουν μόνο μία παιδική ζωή.
38. Διάβασε τους Ψαλμούς .Καλύπτουν κάθε ανθρώπινο συναίσθημα.

39. Βγες έξω κάθε μέρα. Τα θαύματα παραμονεύουν παντού.
40. Αν όλοι ρίχναμε τα προβλήματά μας σε ένα σωρό δίπλα δίπλα, θα αρπάζαμε τα δικά μας πίσω.
41.Μην παρακολουθείς τη ζωή. Βγες μπροστά και εκμεταλλεύσου την πλήρως τώρα.

42. Ξεφορτώσου ό,τι δεν είναι χρήσιμο, όμορφο ή γεμάτο χαρά.
43. Το μόνο που έχει σημασία τελικά είναι ότι αγάπησες.

44. Η ζήλεια είναι χάσιμο χρόνου.Έχεις ήδη οτι χρειάζεσαι.
45. Τα καλύτερα έρχονται .

46.Ότι διάθεση και να έχεις, σήκω, ντύσου και πήγαινε εκεί που έχεις να πας.

47.Πάρε μια βαθειά ανάσα .Ηρεμεί το μυαλό.

48.Αν δεν ρωτάς , τότε δεν λαβαίνεις.

49.Ενέδωσε.

50.Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο"

Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Γνώρισα την αλήθεια
και αυτό με συγκινεί
Ποτέ πριν η ζωή
δεν ήταν πιο όμορφη
όσο τώρα.
Η αλήθεια τα σκεπάζει
όλα και φέρνει νόημα
στη ζωή.

Ξέρω πως είμαι εδώ
για ένα σκοπό
τίποτε πιο απλό
και συνάμα ελκυστικό.

Κάποτε η ζωή
ήταν τόσο ανιαρή
Κανένα ίχνος
κανένα σημάδι
Έριξα δίχτυα
και έπιασα «ελπίδα»
Άγγιξα όνειρα
και αγκάλιασα την «πίστη».

Copyright Κατερίνα Κωστάκη

Συγγραφέας-ποιήτρια

Ποίημα απο το βιβλίο ποίησης "Συμπαντικό Φως"

http://www.endless-journey.gr/page3_2.htm

http://ww.endless-journey.gr

http://endlessjourney.ning.com

english interpretation of this poem: http://endlesslifejourney.blogspot.com/2009/12/purpose-of-life.html

Οι "Φούσκες " της ζωής μας...

Σκέφτομαι , καμιά φορά, πως υπάρχουν στιγμές στη ζωή μας που μιλάς απλά και μόνο για να μιλάς και κάποιες άλλες συγκυρίες που ίσως έχεις κάτι να προσθέσεις ,κάτι να πείς…

Φίλοι, αδερφοί, σύντροφοι, συνοδοιπόροι , συναγωνιστές…ότι τέλος πάντων θέλετε…

Ti σας ζήτησα…;

Άλλοι κάνουν αγγαρεία καθημερινά και άλλοι καταθέτουν την ψυχή τους και τους λένε , αζήτητο…

Κουράστηκα πια…

Έχουν μια περίεργη συγχρονικότητα και μια αλλιώτικη ψυχολογία όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας και πολλές φορές είναι ν’ απορείς πως διαμορφώνεται το σκηνικό…

Αρκεί βέβαια να υπάρχει το στοιχείο της διάκρισης ώστε να μην είσαι παράφωνος σε λάθος ώρα.

Το βέβαιο πάντως είναι ότι τα αυτονόητα δεν είναι πλέον αυτονόητα και σε τελική ανάλυση τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο….

Τοις πάσι χρόνος και καιρός εστί.. Καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν…

Όταν για παράδειγμα τα πράγματα παίρνουν εκείνη την ιδιαίτερη , ασυνήθιστη, τροπή που σε φέρνει μπροστά σε πολλαπλά αδιέξοδα , τότε καταλαβαίνεις ότι αυτός ο κόσμος μερικές φορές δεν παλεύεται, δεν αντέχεται άλλο.

Όταν έρχεται μια ώρα που διαπιστώνεις ότι αυτά που πίστευες , αυτά που έλπιζες δεν ήταν παρά εφήμερες καταστάσεις και ανούσιες χίμαιρες . Και χάνεις την εμπιστοσύνη σ’ εκείνα τα λίγα πράγματα που τα θεωρούσες λίγο-πολύ δεδομένα…

Ανθρώπους και πράγματα…

Και εκεί που είχες την ουτοπία, που φανταζόσουνα , ότι όλα τα πράγματα εξελίσσονται στη ζωή γραμμικά , ξαφνικά διαπιστώνεις ότι το σύστημα έχει κενά ,ότι στην πραγματικότητα όλα είναι κυκλικά και όχι ευθύγραμμα και όλες εκείνες οι υποτιθέμενες προτεραιότητες της ζωής σου δεν ήταν παρά αυταπάτες και ψέματα , πραγματάκια που από πρώτα γίνονται ξαφνικά δεύτερα, τρίτα μέχρι που χάνονται, εξαφανίζονται…

Dust in the wind…Φτερό στον άνεμο…

Κρίση ταυτότητος , κρίση ιδεολογίας , και το κυριότερο, κρίση ζωής.

Μια ζωή που πέρασε , μια ζωή που δεν μπορεί πλέον να διαχειριστείς , σε μια ατέρμονη διαδικασία, σε ένα δρόμο , χωρίς περίπτωση επιστροφής και αποκατάστασης.

Εμείς και οι «άλλοι» λοιπόν.

Καλύτερα ίσως, εμείς κι οι σχέσεις μας.

Μια σειρά από επαναλαμβανόμενα ψέματα που συνηθίζουμε να λέμε στον εαυτό μας…

Φούσκες που σπάνε, η μια μετά την άλλη, με εκείνο το περίεργο αίσθημα της απαξίας και της εγκατάλειψης…

Οι φούσκες της ζωής μας…

Έτσι κι αλλιώς , πάντα έτσι ήταν τα πράγματα.

Και όσο περνάει ο καιρός, όσο μεγαλώνεις, το καταλαβαίνεις όλο και περισσότερο…

Η Ιστορία δυστυχώς επαναλαμβάνεται. Οι ρόλοι, λίγο-πολύ ίδιοι… Το casting διαφέρει…

Υπάρχει άραγε κανείς που να σε ακούει σε τούτη τη ζωή ; Και τότε και τώρα…. Να λές και να ξαναλές εκείνο το «Ηλί , Ηλί, λάμα σαβαχθανί» και να παίρνεις ποτέ απάντηση….

Κι ούτε νόημα να ρωτάς γιατί όλα αυτά ,αφού τελικά ο Βαραββάς ήταν ληστής….

Δεν έχει πλέον νόημα…

Από ένα σημείο και μετά ,δικός σου είναι ο Σταυρός , δικός σου και ο δρόμος... Τα έχουμε πει και θα τα λέμε κάθε φορά…

Δεν λείψανε δυστυχώς οι άνθρωποι , σε τούτη τη ζωή. …

Και βέβαια κάποιος που προσδοκά, που περιμένει κάτι από εσένα δεν μπορεί ποτέ να λέγεται φίλος σου.

Στη εποχή που ο καθένας κλείνεται στον εαυτό του και προσπερνάει την ατυχία του διπλανού του , τέτοιοι συνειρμοί ακούγονται μάλλον σαν ιδεοληψίες ή σκέψεις που οδηγούν σε γνωστικές παραμορφώσεις…

Πως να καταλάβεις όμως τον συνάνθρωπό σου όταν βρίσκεσαι μόνιμως οχυρωμένος πίσω από ένα αρρωστημένο εγώ παραβλέποντας τη δυστυχία που υπάρχει γύρω σου ;

Κι έτσι φτάσαμε στο απόλυτο τίποτα κλεισμένοι στις ατομικές φυλακές που φτιάξαμε μόνοι μας .

Άνθρωποι που μονολογούνε στο κινητό τους κοιτώντας μονίμως κάτω λές και έτσι υπάρχει περίπτωση να βρούνε τη χαμένη ανθρωπιά και ηρεμία τους… Είναι λάθος να πιστεύεις ότι μπορείς να γίνεις κάποτε άνθρωπος πριν υπάρξεις συνάνθρωπος…

Πριν ξεπεράσεις το «εγώ» σου και περάσεις σε ένα άλλο στάδιο σε ένα υπερεγώ που σημαίνει ότι σκέφτεσαι και συνυπολογίζεις και το συνάνθρωπο σου …

Λάθος δρόμος τελικά , η επιλογή… Λάθος δρόμος η ζωή …

Έτσι όπως καταντήσαμε τη ζωή μας και έτσι μας κατάντησε τελικά κι αυτή….Χωρίς να ξέρω τι απ’ όλα προηγήθηκε , τι απ’ όλα έφταιξε…

Έτσι είναι. Για όλους έρχεται μια μέρα που φαίνεται πλέον καθαρά πως σε όλα τα μεγάλα πράγματα, σε όλες τις σημαντικές στιγμές σου … πάντα είσαι μόνος στη ζωή… Μόνος έρχεσαι στον κόσμο, μόνος ζεις , μόνος σου τελικά , κάποτε φεύγεις ….

Οι «άλλοι» είναι συνήθως σαν τους κάβους που δένουν τα πλοία στο λιμάνι … κι οι σχέσεις μας σκοινιά που σε βοηθούν μόνο σαν η θάλασσα είναι ήρεμη , όταν δεν συμβαίνει τίποτα, πριν αρχίσει η καταιγίδα….

Γιατί τότε, σαν η θάλασσα φουσκώσει ,αν δεν κόψεις τα σκοινιά και αν δεν αφήσεις τους κάβους , το πιθανότερο είναι πως η τρικυμία θα βουλιάξει το σκάφος…και σένα μαζί και θα συμπαρασύρει και όλα αυτά που πίστευες για καταστάσεις και πράγματα….

Για ανθρώπους και ανθρωπάκια…Για τις φούσκες της ζωής σου ….

Που σπάσανε …

Γιατί τα λέω όλα αυτά ; Τοις πάσι χρόνος και καιρός εστί , πού λέγαμε. Κουράστηκα να μετράω τη ζωή μου με τις απώλειες, με πράγματα που έχασα , χωρίς να φταίω …

Και όσο περνάει ο καιρός ,όλο και πιο πολύ διαπιστώνω ότι την πείρα στη ζωή όταν την αποκτάς , συνήθως δεν την χρειάζεσαι…

Για αυτό τα λέω. .

Γιατί συνεχίζω δυστυχώς να βλέπω δίπλα μου ανθρώπους που σπάνε μια ζωή καρύδια, που πετάνε μονίμως την ψίχα, που κρατάνε τα τσόφλια και που νομίζουν τελικά ότι έτσι πρέπει, ότι καλά κάνουνε….

Δεν κάνουνε…;

ABERDEEN, 30 Ιουνίου 2008

**Ένα κείμενο γραμμένο απο ψυχής απο το φίλο ABERDEEN, που πάντοτε ήθελε να κρατάει την ανωνυμία του , και να γράφει τα δικά του "αποστάγματα ζωής".

Σίγουρα αγαπημένε φίλε μου αξίζεις το καλύτερο στην ζωή ...

ΖΩΗ,ΑΓΑΠΗ,ΓΕΛΙΟ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΑ: DAVID ICKE - "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΟΝΟΔΙΝΗ "

Πόσο συναρπαστική είναι αυτή η στιγμή που ζούμε τώρα στην ψευδαίσθηση των πέντε αισθήσεων.
Είμαστε μάρτυρες και δημιουργοί μιας μεταμόρφωσης της πραγματικότητας, η οποία θα αλλάξει τα συνειδητά μας βιώματα σε βαθμό που ξεπερνά την φαντασία. Μοναδικότητα , βάλε το φαγητό στη φωτιά –γυρίζουμε σπίτι. Και πάλι όμως δεν φύγαμε ποτέ, απλώς εξαπατούσαμε τον εαυτό μας πως είχαμε φύγει. Το γέλιο είναι πολύ σημαντικό σε όλα αυτά.
Η φωνή που μου μιλά είναι κέφι και γέλιο και γνωρίζοντας από πού προέρχεται, δεν παραξενεύομαι καθόλου.

Δεν υπάρχουν δάκρυα στον <<ουρανό>>, δεν υπάρχει πόνος στον Ένα, και εν πάση περιπτώσει, δεν έχουν όλα τρελή πλάκα;

Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε παρά να γελάσουμε;
Το δεύτερο βράδυ της αϊαουάσκα στη Βραζιλία, δεν μπορούσα να σταματήσω τα γέλια μου με όσα έλεγε η φωνή.

Για ώρες η Πάμ και εγώ γελούσαμε υστερικά με όσα μου έλεγε η φύση για την φωνή της ανθρώπινης πραγματικότητας.
Είναι ξεκαρδιστικό. Εδώ γυρνάμε γύρω από την Χρονοδίνη σαν ποντίκι πάνω σε τροχό, πιστεύοντας σ’ αυτόν <<χρόνο>> που δεν υπάρχει.

Όσο πιο γρήγορα <<πάμε μπροστά>>, τόσο πιο γρήγορα <<πάμε πίσω>>, ενώ στην πραγματικότητα δεν πάμε πουθενά.
Είναι αστείο.
Τα σώματα μας <<πεθαίνουν>> μόνο επειδή πιστεύουμε ότι πεθαίνουν. Νιώθουμε πόνο και υποφέρουμε από αρρώστιες γιατί σκεφτόμαστε ότι τα παθαίνουμε.

Χτυπάμε το κεφάλι μας σε ένα στερεό τοίχο που δεν μπορεί να είναι στερεός , χτυπάμε το δάχτυλο στο πόδι του τραπεζιού, που και αυτό είναι μια ψευδαίσθηση, όπως ψευδαίσθηση είναι και το δάχτυλο.
Φοβόμαστε το μέλλον που δεν υπάρχει.

Μετανιώνουμε για το παρελθόν που κι αυτό δεν υπάρχει.
Φοβόμαστε το άγνωστο όταν εμείς είμαστε οι παντογνώστες.
Και όπως λέει και το κινέζικο ρητό: "Τελικά στο τέλος όταν όλα έχουν τελειώσει και όλα τα ερωτήματα έχουν απαντηθεί , δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να καθίσουμε κάτω και να ξεκαρδιστούμε στα γέλια.

«Χα, χα , χα, χε,χε,χε , χου, χου, χου,χα,χα,χα,χε,χε,χε,χου,χου,χου.

Εννοείς ότι το Φεγγάρι δεν είναι αληθινό. Όχι, χα,χα κλπ. Ούτε ο ήλιος; Όχι .

Χα,χα,χα,χα κλπ.

Εγω όμως περπατώ πάνω στην Γη, σωστά; Όχι στέκεσαι πάνω στο δικό σου μυαλό.

Χα,χα,χα κλπ.

Εντάξει θα σε δω αύριο; Δεν υπάρχει αύριο. Συμβαίνει τώρα όπως και το χθές. Χα,χα.

Τι ώρα είναι; Ότι ώρα πιστεύεις ότι είναι. Χα,χα.

Έλα τώρα αστειεύεσαι, έτσι δεν είναι; Μου κάνεις πλάκα. Όχι, αλήθεια λέω, λόγω τιμής.

Μιλάς στ΄ αλήθεια ;

Ναι-εάν έτσι το πιστεύεις;

Για στάσου, μ ΄ έπιασε ένας πόνος. Όχι δεν μπορώ να πονώ, είναι ψευδαίσθηση. Χα,χα,χα.

Πολύ αστείο.

Αλλά πόσο υπέροχο είναι.

Είμαστε η Άπειρη Μοναδικότητα.

Δεν μπορούμε να «πεθάνουμε» και είμαστε ότι επιλέξουμε να είμαστε για μια αιωνιότητα.

Οτιδήποτε συμβαίνει , το κάνουμε και συμβαίνει. Και έχουμε την άπειρη δύναμη να αλλάζουμε.
Η κόρη μου η Κέρι δεν θεωρεί τον εαυτό της φιλόσοφο ,κι όμως είναι, και ζει την ζωή της προβάλλοντας αυτό που χρειάζεται , όταν το χρειάζεται.

Ένα από τα μαργαριτάρια της είναι :

"Όλα είναι καλά και αν δεν είναι θα γίνουν , γιατί πάντοτε έτσι γίνεται στο τέλος .Τέλειο."

Άπειρη Αγάπη είναι η μόνη αλήθεια , όλα τα άλλα είναι ψευδαίσθηση.

David Icke
Ιστορίες από την Χρονοδίνη

Σκέψεις

Πόσο εύκολο είναι για έναν άνθρωπο να εξετάσει όλες εκείνες τις μικρές αλήθειες που αποτελούν την στοιχειοθετημένη παρουσία του σε αυτή την πραγματικότητα ?
Είναι ένας μικρός απολογισμός πάνω σε όσα έχει ζήσει, πει ή πράξει συνειδητά ή ασυνείδητα, μια μικρή ή μεγάλη πορεία μέσα στον χρόνο σαν ένα ταξίδι πάνω σε έναν απέραντο αγεωγράφητο χώρο και σε έναν απροσδιόριστο χρόνο, σε ένα ιδεατό χωροχρόνο.
Όλα αυτά κάνοντας μια στροφή στο παρελθόν του, με αφετηρία την αρχή της ζωής του.
Φυσιολογικά το βέλος του χρόνου δεν γυρνάει πίσω, όμως η ανθρώπινη σκέψη καταφέρνει και μάλιστα με μεγάλη ταχύτητα !
Αυτή την σκέψη που φυλακίζουμε στο μυαλό μας και την δεσμεύουμε αντί να την αφήσουμε να ανθίσει, αποτελεί το μεγαλύτερο όπλο μας, ακόμη και αν δεν το έχουμε ακόμη συνειδητοποιήσει αρκετά καλά.
Κάποια στιγμή όσο και να μην το επιθυμείς πραγματικά η σκέψη στρέφει το ανήσυχο βλέμμα της στο παρελθόν.
Κοιτάζει σε κάποιο σημείο - της μέχρι τώρα πορείας σου - στο πέρασμα του χρόνου, που άφησε τα σημάδια του πάνω στον βιβλίο της ζωής σου, και τότε απλά…….. αναρωτιέσαι!
Αναρωτιέσαι όχι τι έπραξες, αλλά τι δεν έπραξες! Οι επιλογές που είχες να κάνεις και δεν τις έκανες, οι ενέργειες που έπρεπε να ολοκληρώσεις και δεν το κατόρθωσες και οι πράξεις που δε έγιναν , ενώ έπρεπε να γίνουν.
Τώρα που κάθεσαι αμέριμνος στην μοναξιά της σκέψης, έχοντας σαν μόνο κριτή τον ίδιο τον εαυτό σου, δεν υπάρχει σημείο που μπορείς να κρυφτείς, να φυλαχτείς ή να παραβλέψεις.
Ίσως τότε αναλογίζεσαι ότι μεγαλύτερη σημασία έχει να κάνεις ευσυνείδητες και σοφές επιλογές, που καρπίζουν αργά –αργά και ανθοφορούν με τον καιρό ανεβάζοντας στα ύψη σε μια σταθερή λαμπροφορούσα πορεία, παρά ασυνείδητες και παράλογες, που σαν κομήτη σε ανεβάζουν και μετά σε ρίχνουν πίσω στην Γη.
Άλλωστε- όπως είπε κάποιος σοφός- ο καθένας κρίνεται όχι γιατί έπραξε κάτι σκοτεινό και σκόπιμο, αλλά γιατί ενώ είχε την ευκαιρία να πράξει το φωτεινό και ωφέλιμο, δεν το έκανε!
Οι αξίες σμιλεύονται, οι πράξεις καταγράφονται, τα έργα αναδεικνύουν.

Η πορεία μέσα στην ζωή πάντα το επιβεβαιώνει ….
Ίδωμεν!

Copyright Κατερίνα Κωστάκη
Συγγραφέας-Αρθρογράφος


Υ. Γ .Οι καλύτερες απαντήσεις σε όλα είναι σίγουρα κάπου μέσα μας .Αρκεί να κάνουμε επιτέλους εκείνο το μικρό ταξίδι, που όλο ξεκινάμε, αλλά σταματάμε. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν….

http://www.endless-journey.gr/ar16.htm

http://www.endless-journey.gr

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΟΜΟΡΦΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ!

Τι αισθήσεις μπορεί να αναδυθούν στο μυαλό διαβάζοντας ένα άρθρο για σχέσεις ?

Είναι ποτέ δυνατόν ένας τίτλος να δώσει αφορμή για εικόνες και σχέδια? Ο συγκεκριμένος..... πιθανόν ναι!

Η πρώτη εικόνα που σχηματίστηκε στο μυαλό μου διαβάζοντας αυτόν τον κατά τα άλλα γλαφυρό τίτλο-ήταν η εικόνα ενός ειδυλλιακού τοπίου βαπτισμένο στα χρώματα ενός φωτεινού ηλιοβασιλέματος (από κάποιο επίγειο τροπικό παράδεισο ....), όπου στην μέση δεσπόζουν οι ελκυστικές φιγούρες δυο ατόμων, που ολοκληρώνουν την παρουσίαση ενός αγαπημένου ζευγαριού.

Στο βάθος του ορίζοντα ταξιδεύουν μερικά αμέριμνα πουλιά, πάνω από μια ήρεμη ιριδίζουσα θάλασσα, μέσα από μια υποψία χουχουλιαστών σύννεφων.... Φανταστικό?

Κάπως έτσι μοιάζει η βάρκα της επονομαζόμενης « ερωτικής » σχέσης, η οποία ταξιδεύει σε ένα ανοικτό πέλαγος, χωρίς όμως να γνωρίζει ότι παρότι η θάλασσα ακύμαντη στο βάθος καραδοκούν μικρά, ύπουλα συννεφάκια.

Πριν τα σύννεφα φέρουν καταιγίδα, στο ανέφελο ξεκίνημα μιας σχέσης ή κάπου σε εκείνο το σημείο « μηδέν », πρέπει να λάβουμε υπόψη μας ότι δεν υπάρχει πάντοτε κάποιο σημάδι ή σύνθημα αποτρεπτικό ή εκφοβιστικό. Όλα μοιάζουν τέλεια σκηνοθετημένα, σε μια παρτίδα σκακιού με συγκεκριμένους παίκτες, όρους και όρια. Κάποτε κοιτούσατε στην ίδια κατεύθυνση ( ή ο ένας στα μάτια του άλλου!).

Πως θα σας φαινόταν, αν σήμερα ο καθένας κοιτάει πλέον αλλού ? Οι σχέσεις των ανθρώπων και ιδιαίτερα των δυο φύλων όμως δεν είναι πάντοτε σταθερές ή συμπαγείς, εφόσον δεν είναι και τα χαρακτηριστικά τους γνωρίσματα . Οι γυναίκες και οι άνδρες λειτουργούν με διαφορετικό τρόπο και αυτό οφείλεται στην συνεχή εξέλιξη (γενετική και ορμονική) του ανθρώπου .

Οι εποχές άλλαξαν, οι αντιλήψεις όμως?

Η διαφορετικότητα στην αντίληψη κάνει την εμφάνισή της κυρίως μέσα από την επικοινωνία. Καθώς ορθώνονται ανάμεσα μας τοίχοι που μας εμποδίζουν να καταλάβουμε τον σύντροφο μας και εκείνον εμάς, πρέπει να στραφούμε πρώτα στον εαυτό για να αναζητήσουμε τις απαντήσεις στα καίρια ερωτήματα:

Ποια είναι η καθημερινή μας ζωή?

Ποιες φροντίδες έχουμε αναλάβει?

Ποιο είναι το δυναμικό μας?

Τι αναζητάμε εν τέλει από την σχέση μας?

Η πιο ειλικρινής υπενθύμιση που μπορούμε να κάνουμε είναι το γεγονός ότι η ζωή μας κατακλύζεται από άπειρα γεγονότα, υποχρεώσεις, ευθύνες, προτεραιότητες κλπ.

Ο κατάλογος είναι ανεξάντλητος! Αν επιθυμείτε μπορείτε με την σειρά σας να προσθέσετε κάποια σημεία.....

Αυτό άλλωστε είναι το εύκολο κομμάτι! Το δύσκολο ξεκινάει όταν καλούμαστε να βρούμε ηχηρές απαντήσεις σε αυτό που λέγεται «αποκωδικοποίηση του συντρόφου».

Οι απαντήσεις όμως έρχονται μέσα από την ίδια την ζωή, που είναι μια συνεχής πηγή εμπειριών και γνώσης.

Κάθε σχέση και κατά συνέπεια και η ερωτική είναι απλούστατα η δημιουργία μιας ατέρμονης σύνδεσης διαφορετικών τρόπων, σκέψεων και συμπεριφορών. Τα πάντα στηρίζονται στην διαφορετικότητα, στην συνεχιζόμενη αλλαγή, στο απρόσμενο.

Τίποτα δεν θεωρείται δεδομένο!

Κατά συνέπεια η προσπάθεια να αποφύγουμε ή να αποδράσουμε από μια σχέση με τον σύντροφο μας, όταν αυτή δεν αποδεικνύεται τόσο ευλύγιστη ή ικανοποιητική μοιάζει με την προσπάθεια να αποδράσουμε από τον εαυτό μας. Η προσπάθεια μας να αποκωδικοποιήσουμε τον σύντροφό μας είναι μια προσπάθεια να αποκωδικοποιήσουμε τα δικά μας αισθήματα, τον δικό μας εαυτό, γιατί μόνο εμείς έχουμε το προνόμιο να καθορίζουμε τελικά τι είναι εκείνο που πραγματικά επιθυμούμε η αναζητάμε στην προσπάθεια μας να κάνουμε την σχέση μας καλύτερη (δεν θα τολμούσα να πω τέλεια, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει τέλεια σχέση).

Τα αισθήματα και οι αισθήσεις μας αποτελούν κομμάτι της δικής μας προσωπικότητας και εμείς οι ίδιες καλούμαστε να τα διαχειριστούμε, όπως ακριβώς πιστεύουμε, σύμφωνα με το δικό μας « σύστημα αξιών ».

Είτε αυτό ονομάζεται επικοινωνία, κατανόηση, συζήτηση, γλώσσα του σώματος, είτε εσωτερική αναζήτηση και αγώνας, θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι αυτός ο αγώνας γίνεται πρώτα μέσα μας και ότι δεν υπάρχουν συγκεκριμένες οδηγίες ή manual, που να καθορίσουν πως θα οδηγήσουμε την βάρκα της σχέσης μας.

Σημασία έχει να πάρουμε στα χέρια μας το τιμόνι της ζωής μας, και να αναλάβουμε τις πρωτοβουλίες που θα μας οδηγήσουν σε μια ήρεμη, ισορροπημένη σχέση, στην οποία και τα δυο μέλη εκφράζουν τον καλύτερο, αληθινό και γεμάτο αρμονία εαυτό τους.

Καλή προσπάθεια!

Copyright Κατερίνα Κωστάκη

Συγγραφέας-Αρθρογράφος

http://www.endless-journey.gr/ar15.htm

http://www.endless-journey.gr/

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ "ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΕΛΠΙΔΕΣ" (VIDEO)

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΩΣΤΑΚΗ "ΜΕ ΤΤΙΤΛΟ "ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΦΕΡΝΕΙ ΕΛΠΙΔΕΣ" .

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ -ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΕΣ: http://www.endless-journey.gr/

info@endless-journey.gr

Κοσμική Διάνοια

Κοσμική Διάνοια

Η πηγή του Σύμπαντος, η Πηγή της Ζωής.
Η Ουράνια επικοινωνία, η σύνδεση με το Φως, τον ουράνιο ποταμό της Αγάπης.
Ροή μέσα σε ένα φωτεινό ενεργειακό κύμα, σε μια δίνη συναισθημάτων σε ένα ωκεανό έλλογης Αγάπης.
Εκεί όπου επιθυμούμε να βρεθούμε, να ταξιδέψουμε, να αφεθούμε στην μητρική αγκαλιά της αιωνιότητας.
Εκεί όπου ανήκουμε, από εκεί απ’ όπου προερχόμαστε.
Μια τεράστια αγκαλιά, όπου κανένας δεν είναι διαιρεμένος, αλλά μέρος μιάς τεράστιας Συμπαντικής Οικογένειας.
Η Οικογένεια μου, η σύνδεση μου με τα αληθινά αδέλφια μου, με τους πραγματικούς φίλους μου.
Εκεί από όπου προήλθα, εκεί όπου θα καταλήξω…

Στην Πηγή της Ζωής.
Στην Συμπαντική Πηγή.

Κατερίνα Κωστάκη