Η δύναμη σου είναι η ψυχή σου...

Αυτό το βράδυ βυθισμένη στις σκέψεις μου και σκαλίζοντας τις μνήμες και το... διαδίκτυο θυμήθηκα μια απο τις τελευταίες συνεντεύξεις της αγαπημένης Ρίτας Μπούμη Παππά στον Περίπλου (1),στην οποία μιλάει για την παγκοσμιότητα της ποίησης, αλλά και για το πόλεμο που δέχονται όλοι οι δημιουργοί που παρουσιάζουν κάτι διαφορετικό απο το σύνηθες .

Φυσικά αναφέρεται στον Καβάφη και στον πόλεμο που δέχτηκε απο την ομάδα των καταξιωμένων ποιητών και συγγραφέων στην Ελλάδα.

"Ξαφνικά απο την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου εμφανίστηκε στην Αθήνα με τα λίγα ποιήματα του,τυπωμένα σε φύλλα χαρτιού σαν φειγβολάν,ο Έλληνας Κωνσταντινουπολίτης Κωνσταντίνος Καβάφης .

Ο μοναδικός ,ο ανεπανάληπτος ποιητής,όπως τον χαραχτήρισε στα 1933 ο Κώστας Βάρναλης.

 

Κανένας Έλληνας ποιητής δεν αντιμετώπισε πριν το βαρναλικό χαραχτηρισμό (χαραχτηρισμό ενός επαναστάτη ποιητή),τόση εχθρότητα ,χλεύη,ακόμη και χυδαίες βρισιές απο τους Αθηναίους  λογοτέχνες και κριτικούς όσο ο Καβάφης .

Μονάχα ο Γ.Ξενόπουλος στα 1903 είχε οσφρανθεί την βαθειά πνοή και αξία του Αλεξανδρινού και ο Τέλλος Άγρας σε μια διάλεξη του στα 1920.

Όλοι τον κατεδίωκαν και τον ξορκίζανε ,σαν να ήτανε ένας μολυσμένος,τερατόμορφος γραφιάς,αμαρτωλός και ασήμαντος.

Και όμως ο προπηλακισμένος Καβάφης έμελλε να φέρει το ποιητικό όνομα σε γεωγραφικές εκτάσεις ,που δεν μπόρεσαν να φέρουν παρά μόνο οι μεγάλοι μας αρχαίοι μας ποιητές ,δίνοντας αυτός ο αβράβευτος τέτοια παγκόσμια ακτινοβολία στην Νεοελληνική Λογοτεχνία ,που να φτάσει το όνομα της στα πέρατα του κόσμου!"

Ρίτα Μπούμη Παππά 

Περίπλους -Τεύχος 3 σελ. 168

Απατάσθαι αν πιστεύετε πως σήμερα ο δρόμος των λογοτεχνών και κατ'επέκταση δημιουργών είναι στρωμένος με ροδοπέταλα .

Η πορεία μου και η εμπειρία μου έχει δείξει πως ο ανταγωνισμός ,ο αθέμιτος, η ζήλεια και ο φθόνος δεν αποτελεί προνόμιο των μεγάλων Εταιρειών ,τον γιάπηδων και επιχειρηματιών.

Οι εργαζόμενοι του πνεύματος δεν έχουν σε τίποτα να ζηλέψουν απο την Δυναστεία της δεκαετίας του '80 ,όπου η ίντριγκα και το δράμα ήταν κυρίαρχο στην ροή της σαπουνόπερας.

Δυστυχώς πίσω απο τα υπέροχα χαμόγελα ,τους εναγκαλισμούς και τα χειροκροτήματα η κατάσταση είναι κυριολεκτικά ...ροκ!

Ίσως γιατί η κρίση που μαστίζει η κοινωνία μας είναι πρωταρχικά ηθική .

Δεν δοκιμάζονται μόνο οι πολιτικοί,επιχειρηματίες ,δημοσιογράφοι,οικονομολόγοι κ.α, αλλά και το ίδιο το πνεύμα της κοινωνίας που κυριολεκτικά νοσεί.

Όταν ο πνευματικός κόσμος εναγκαλίζεται με το εγχώριο κατεστημένο ,το πνεύμα διαμελίζεται.

Όπως αναφέρω και στον λογαριασμό μου στο Facebook: 

"Αυτό που κάνει διαχρονικό το έργο ενός δημιουργού δεν είναι ούτε οι γνωριμίες του,οι διασυνδέσεις ,τα βραβεία ,ούτε βέβαια πόσος κόσμος συρρέει σε συγκεντρώσεις ,αλλά το πόσο δοτικός και πόσο ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΟΣ είναι στην κοινωνία.

Γιατί ο στόχος δεν είναι να δρέπουμε τις δάφνες ,αλλά να αποτελούμε πρότυπο για τους πολλούς και υπόδειγμα για τους λίγους .

Μόνο έτσι ένας δημιουργός αποθεώεται και επιφέρει τις μεγάλες αλλαγές στην Γη.

Δυστυχώς στην χώρα μας ακόμη και αυτοί που ονομάζονται δημιουργοί ,όσο ταλέντο και 

να διαθέτουν εαν δεν ψάξουν βαθύτερα μέσα τους και δεν σβήσουν αρνητικά κατάλοιπα 

δεν μπορούν να ρίξουν σπόρο ή να μπολιάσουν την κοινωνία με νεα δεδομένα .Οι αλλαγές 

όπως έχω αναφέρει ξανά και οχι τυχαία- έρχονται πάντα απο τους λίγους που ως επί το 

πλείστον θεωρούνται για τους πολλούς ως "λάθη".

Εάν θέλετε να το ερευνήσετε πιο 

επιστημονικά υπάρχει πλέον και συγκεκριμένη θεωρία και ανάλυση περί των 

κατηγοριών 

των ανθρώπων και συμπεριφορών τους .(2)

Οι μπολιαστές της κοινωνίας ,τα φωτεινά 

πρόσωπα που άλλαξαν τον ρου ,ξεκίνησαν απο μέσα τους πρώτα και μετά 

μετέφεραν εξω 

όσα μελετούσαν,αντιμετωπίζοντας όπως πάντα την άρνηση των πολλών και 

λίγων,που 

τους έβλεπαν ως απειλή για την δική τους πορεία"

Μελετώντας περισσότερο τον εαυτό μου ,ταξιδεύοντας εσωτερικά σε ένα ταξίδι μακρύ και επώδυνο ,κατανόησα πως ο μόνος στον οποίο λογοδοτώ είναι ο εαυτός μου ,γιατί εκεί κατοικεί και ο Θεός μου.

Κανένας δεν υπηρετεί το πνεύμα όταν η ζήλεια και ο φθόνος τους για το έργο κάποιου άλλου δημιουργού είναι μεγαλύτερη απο το ταλέντο του.

Επιπλέον θα ήθελα να επισημάνω πως όσο και να πασχίζουν κάποιοι να μειώσουν,ατιμώσουν,αμαυρώσουν ή ακόμη και να παγιδεύσουν έναν γνήσιο και αληθινό δημιουργό ,το πεπρωμένο ΠΑΝΤΟΤΕ  τον οδηγεί πέρα απο τις μικρότητες και τις μικροπρέπειες .

(Μήνυμα απο τον Φύλακα Άγγελο μου) 

Όταν είναι να λάμψει το άστρο σου ,μην φοβάσαι τις αστραπές των πολλών.

Καθώς  κρατάς το Άστρο της Βηθλεέμ στα χέρια σου ,ασε τις Άρπυιες να αγωνίζονται πως θα φάει η μια την άλλη .

Εσυ θα προχωρήσεις πέρα απο τον κύκλο των αποθανέντων ψευδοδημιουργών ,και  τα συμφέροντα των πολλών.

Γιατί η δύναμη σου είναι η ψυχή σου, και η αγάπη του κόσμου καθώς αγγίζεις τις πονεμένες καρδιές.

Εκείνους να λυπάσαι που δίπλα τους πέρασες και τους προπέρασες ,καθώς  παραπλανήθηκαν απο τις Σειρήνες και τον Φόβο τους.

Με εκτίμηση 

Κατερίνα Κωστάκη 

Ακαδημία του Εσώτερου Φωτός

Πηγές

ΕΚΕΒΙ

(1) http://www.ekebi.gr/magazines/showimage.asp?file=25026&code=4220&zoom=800

http://www.ekebi.gr/magazines/ShowImage.asp?file=25026&code=4220

(2) http://humandesign.net/basic-concepts.html

Ψυχή, η ανθρώπινη θάλασσα ~ Μέρος 1ο ~ "Το Φως της Αυγής " (video)

Γίνετε μέλη στο ENDLESS JOURNEY στο FACEBOOK: http://www.facebook.com/group.php?gid=89157613410

Οι φωτογραφίες και η λήψη του βίντεο , το κείμενο και η αφήγηση έγινε απο την συγγραφέα/ποιήτρια Κατερίνα Κωστάκη

Οι φωτογραφίες έχουν τραβηχτεί στην Σαλαμίνα .
Το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε στο μπλόγκ ENDLESS LIFE JOURNEY : http://endlesslifejourney.blogspot.com/

Μουσική επιλογή :Distant sails ~ The sounds of Nature ,Gentle Island Surf

Ψυχή , η ανθρώπινη θάλασσα

Αιωρούμουν στον πυθμένα μιας αχανούς ωκεάνιας αβύσσου…

Η ανθρώπινη ουσία μου ήταν θαμμένη μέσα στο σκοτάδι και την αβεβαιότητα, υποταγμένη σε ένα σκοτεινό απρόσωπο κενό.
Σιγά –σιγά ξεκίνησα να αναδύομαι από την σκοτεινή άβυσσο , και σύντομα επέπλευσα στο σημείο όπου η πρώτη ακτίνα φωτός ξεχύθηκε περισσότερο υποσχόμενη στο αβυσσαλέο περιβάλλον.

Ήμουν η ψυχή , στο μέσο της υδάτινης μεταμορφωτικής διαδρομής μου , που ακόμη ανέβαινα πιεζόμενη από μια τεράστια ώθηση στην ηρωική μου έξοδο μέχρι την επιφάνεια μια θαλάσσιας αγκαλιάς που έμοιαζε με ένα τεράστιο μονοπάτι της ψυχής προς τον Παράδεισο, Γη της Αιωνιότητας , την Γη της Επαγγελίας.

Παρότι η άνοδος μου προς την επιφάνεια αποκαλύφθηκε από μια όμορφη είσοδο στην παραλία , μόλις μπήκα στο κοντινότερο σπίτι των ονείρων μου , η προσαρμογή στην πραγματικότητα αποδείχτηκε πολύ οδυνηρή.

Ένα κατακλυσμικό κύμα οργής κυρίευσε την μαγική αίσθηση της ανακούφισης και τα καλοκάγαθα πνεύματα και οδηγοί που περίμεναν την άφιξη μου στο σπίτι στην άκρη της παραλίας προσδιορίστηκαν ως εισβολείς.

Καθώς το Συμπαντικό Σχέδιο ξεδιπλώνεται , μια νέα οροθέτηση μου προσδιόρισε τον δρόμο στις ιερές αποκαλύψεις οι οποίες ήταν κρυμμένες στην μυστική απεικόνιση και την σκηνοθεσία που έμοιαζε με γρίφο στην ονειρική ταινία.

Παρά ταύτα αυτό το γεμάτο συμβολισμούς και ενοράσεις όνειρο παρουσιάζει σε ένα αλχημικό κώδικα τον ονειρικό ωκεανό των συμβόλων και των πνευματικών δυνάμεων ( ζωτικές δυνάμεις ) , που μυστικά κολυμπούν μαζί μου.

Η ψυχή του ανθρώπου πάντοτε συνδεόταν με την Αιώνια Θάλασσα .

Τον απέραντο ωκεανό των αισθημάτων του Πλανήτη Γη, που είναι τα χέρια καρδιάς της Μητέρας Γης , που τυλίγει το ανθρώπινο σώμα.

Θαυματουργά , το μεγαλύτερο μέρος από το ανθρώπινο σώμα αποτελείται από νερό.

Αληθινά , εμείς οι άνθρωποι μοιάζουμε τόσο πολύ στην γονιμοποιό Μητέρα Γη από την οποία και από όπου όλα έρχονται και στην οποία όλα καταλήγουν.

Μέσα στις στιγμές της ενδοσκόπησης μας αισθανόμαστε σαν ένας ωκεανός. Ο ωκεανός που κατακλύζει το συναισθηματικό μας σώμα.

Η άνοδος από την άβυσσο στην μπλε επιφάνεια γενικά εκπληρώνεται μέσα στην τεράστια συναισθηματική θάλασσα , την θάλασσα των μετάλλων .
Η άνοδος θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν ένα ψυχικό μονοπάτι σε ένα Ανώτερο επίπεδο συναισθημάτων και κατάσταση του μυαλού.

Οι εσωτεριστές παρουσιάζουν αυτή την ψυχική άνοδο σαν το Ψυχικό Έμβρυο, όπου η μεταμόρφωση της ψυχής πραγματοποιείται όπου ένας νέος πνευματικός άνθρωπος ξανά –γεννιέται , με ειδικές ψυχικές ικανότητες.

Η ερμηνεία που αιωρείται στο μυαλό μου σχετικά με το κύμα οργής θα μπορούσε να είναι ο προγραμματισμένος μου εαυτός ο οποίος αντιμετώπισε την θεικότητα και την θεϊκή παρουσία σαν μια παρέμβαση σε μια περιοχή όπου κυριαρχείται μόνο από ένα εγωκεντρικό εαυτό.

Μια αόρατη σύγκρουση μεταξύ του εσωτερικού κόσμου και της πραγματικότητας δημιούργησε ένα κύμα οργής , όταν σε μια εγωιστική παρατήρηση οι φωτεινές δυνάμεις που με περικύκλωναν ελήφθησαν σαν υπαινιχτικά μη –καλοκάγαθες ,παρεμβατικές και εχθρικές.

Η ψυχή για να παραμένει ήρεμη στην ειρηνική επιφάνεια της θάλασσας της αιωνιότητας πρέπει να αποφλοιωθεί από την παραπλάνηση και την επώδυνη προσκόλληση στην στερεοτυπική εικόνα που προσδίδεται από την ψεύτικη πραγματικότητα.

Μαθαίνοντας να ζεις με την καρδιά , να σκέφτεσαι με την καρδιά (όχι με το μυαλό) καταλήγει ως συμπέρασμα ότι η οργή ακόμη και ο θυμός δεν είναι παρά μια φυσική αντίδραση στο «σπίτι των συναισθημάτων» και η αλχημική προσέγγιση στην «μετάνοια».

Τώρα κατανοώ ότι μόνο μέσα από την διαδικασία της ψυχικής μεταμόρφωσης, δηλαδή με την «μετάνοια» τα φωτεινά συναισθήματα αναδύονται για παίξουν τον πιο σημαντικό ρόλο.

Πόσο ήσυχη είναι η συναισθηματική θάλασσα και πόσο καθαρός ο βυθός της έχει να κάνει με το πόσο έτοιμη είμαστε να ξεκαθαρίσουμε το εσωτερικό μας σύμπαν από κάθε αρνητικό στοιχείο που επιπλέει ή βυθίζεται μέσα.

Όλες οι συναισθηματικές συγκρούσεις και τα κύματα που παράγονται στην θάλασσα των συναισθημάτων σύντομα παύουν και η θάλασσα μας οδηγεί στην συγχώρεση ή μετάνοια , την θεραπεία μας.

Συγχωρώντας τους εαυτούς μας και αναγνωρίζοντας τα λάθη μας μαθαίνουμε και συμμετέχουμε στην μεταμόρφωση της ψυχής.

Συνδέοντας τις καρδιές μας με την θάλασσα και συν-δημιουργώντας με την Μητέρα Γη , ανακαλύπτουμε ότι τα συναισθήματα μας δεν περιορίζονται μόνο σε εμάς αλλά συνδέονται με τον Μητρικό Πλανήτη μας.

Η μόλυνση της ψυχής έχει σχέση με τις πηγές της Γαίας , και τα αντίστροφο.
Εάν εμείς στην διαδικασία συλλογικής συνείδησης εφαρμόσουμε αυτή την εξυγίανση στον εσωτερικό μας ωκεανό , η δραστηριοποίηση κατ’ επέκταση θεραπεύσει τον πλανήτη.

Η εξέλιξη των ανθρώπων και του πλανήτη βρίσκεται στα χέρια μας .

Κινούμενοι από το είμαστε υπνωτισμένοι , απλοί θιασώτες σε μια συνεχή διανοητική και φυσική μόλυνση γινόμαστε αυτό θεραπευμένοι , η βοήθεια της εξιλέωσης.

Η μόλυνση του Κόλπου του Μεξικού είναι το κρίσιμο μέρος όπου οι άνθρωποι οφείλουν να ξεκινήσουν το ταξίδι τους από την σκοτεινή άβυσσο στο φωτεινό κύμα στην φωτισμένη παραλία.

Εκεί είναι όπου η φωνή της καρδιάς γίνεται η αρχηγός για την αποφλείωση κάθε άρνησης και θυμού.

Copyright Κατερίνα Κωστάκη

Newsletter Ιούλιος ~Αύγουστος 2010 απο την σειρά :"Το Φως της Αυγής"